พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...
|
|
พระอรหันต์เป็นผู้ไม่มีเวลาเหลืออยู่ เข้าอยู่เหนือเวลา มันไม่ใช่เรื่องของไสยศาสตร์ คือ พุทธศาสตร์ คือ การไม่กังวลในสิ่งที่ล่วงไปแล้ว และไม่มีความหวังถึงอนาคต คือเป็นอยู่อย่างปัจจุบัน ถ้าเราจะอยู่อย่างสงบเย็นสักวันหนึ่งต้องเป็นอยู่อย่างนี้ มีความสุขความเจริญสักวันหนึ่งคือยี่สิบสี่ชั่วโมง พระพุทธเจ้าก็เคยสอน ที่นี้เรามาอยู่กันอย่างเป็นสุขสักวันหนึ่งโว้ย เรื่องของเวลา อดีต ปัจจุบัน อนาคต ความจริงนั้นเป็นอย่างไร
|
ถ้าเรามีเรื่องอดีตหนหลังมารบกวน หรือเรามีความหวัง เหมือนวิมานในอากาศ
เช่นความหวังของอนาคตมารบกวน มันก็ไม่เป็นสุข เดี๋ยวนี้โรงเรียนสอนให้มีความหวัง
คิดดูว่ามันเย็นหรือมันร้อน มันสบายดีหรือมันรบกวน
ความรู้ในปัจจุบันนี้ไม่สูงพอที่จะให้เรารู้ว่าเวลาที่แท้จริงคืออะไร คนป็นโรคประสาทก็เพราะความหวัง
ถ้าเราจะทำอะไรแล้ว คิดให้ดีแล้วก็ทำมันเลย ไม่ต้องหวัง คิดดีแล้วก็ทำด้วยสติปัญญา
ถ้ามีชีวิตอยู่ด้วยความหวัง แค่คิดก็ผิดหวังแล้ว เพราะความหวังมันกัดเอาแล้ว
เรื่องนี้พระพุทธเจ้าก็ตรัสเหมือนกัน ว่า แม่ไก่ มันใข่ แล้วมันก็ฟักไข่ เท่านั้นแหละ
มันไม่มีแม่ไก่ตัวไหนบ้าหวังว่าลูกจะออกมากี่ตัว ถึงเวลาลูกไก่ก็ออกมาเองมันไม่ต้องหวัง
ทำด้วยความหวัง มันคือความหิว ความหิวมันไม่ใช่ของสนุก เมื่อหวังมันไม่ได้ตามที่หวัง
เดี๋ยวมันก็เป็นขโมย เพราะมันอยากจะได้ การไม่คำนึงถึงสิ่งที่ส่วงไปแล้ว
ความผิดพลาดไปแล้วอย่าเอามาทรมานใจ สิ่งที่เป็นอยู่ข้างหน้าก็อย่าเอามาทรมานใจ
มันเป็นสิ่งรบกวนชีวิต ไม่มีประโยชน์อะไร เรายังมีความสดุ้งหวาดเสียวทรมานใจ
ทั้งความคิดในหนหลังหรืออนาคต ควรให้เป็นอยู่ด้วยปัจจุบันทำให้ดีที่สุด
วันคืนล่วงไปเราเรียกมันว่าเวลา เวลามันกินสรรพสัตว์ เวลามันกัดเรา อย่าให้เวลาเข้ามาแทรกแซง
ไม่ให้มันมีความหมาย ลูกเด็กๆทั้งหลายรู้จักเวลา แค่เครื่องกำหนดเวลา อย่างนั้นมันไม่กัดเรา
แล้วตัวเวลาที่มันกัดเรามันอยู่ตรงไหน
ตัวเวลาคืออะไร เวลาจะมีเฉพาะกับคนโง่ กับคนฉลาดหนะมันไม่มีเวลา เวลาคือความอยาก
จุดตั้งต้นของเวลาคือความอยาก จนกว่าจะได้สิ่งนั้นมา ช่วงนั่นแหละคือความหมายของเวลา
มันกัดชีวิต คนที่ไม่อยากจึงไม่มีเวลา เขาไม่มีเวลา เขาอยู่เหนือเวลา เวลาไม่มีความหมายสำหรับเขา
เขาไม่สนใจอดีต ไม่สนใจอนาคต สิ่งที่มีอยุู่ที่นี่ คือปัจจุบันคือทำมันให้ดีที่สุด
คนที่เป็นอยู่อย่างนี้แม่แต่วันเดียวก็มีค่ามากกว่าอยู่เป็นร้อยปีด้วยความอยากอยู่ด้วยเวลา
เวลาจึงมีสำหรับทุกคนทั่วไป เวลามันมีเฉพาะเวลาอยาก ทุกวันนี้เวลากินคนกินสรรพสัตว์อยู่
ถ้าไม่มีความอยากก็เป็นผู้กินเวลาไปเลย เพราะอยู่เหนือกาลเวลา
สรุปว่าเวลาคือช่วงเวลาที่เกิดความทุกข์ เครื่องกำหนดเวลา เช่นนาฬิกา ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วลง
หรือฤดูกาลต่างๆอย่างนั้นมันเป็นเป็นการสมมุติให้เป็นเครื่องกำหนดเวลา
มันไม่ใช่เวลาที่กัดกินเราเช่นความอยากหรือความหวัง สำหรับคนธรรมดาลองกันดูสักวันหนึ่งเถิด
แม้สักวันหนึ่งก็น่าชมคือการอยู่เหนือเวลา เมื่อไม่มีเวลา มันก็ไม่มีความโลภความโกรธความหลง
อยู่ให้ดีที่สุดกันสักวันหนึ่ง คือไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต อยู่และทำปัจจุบันให้สมบูรณ์
ยิ่งอยู่อย่างพระอรหันต์ส่วนที่เป็นปัจจุบันก็ไม่มีอยู่ เพราะพระอรหันต์ ไม่มีตัวกูของกู
หรือไม่มีเวลาเหลืออยู่โดยสิ้นเชิง คือไม่มีตัวตนเหลืออยู่
พุทธทาสภิกขุ
#อ่านแล้วแบ่งกันอ่านหลายๆท่าน #อ่านหลายรอบ #คิดหลายๆหน #ฝึกฝนปัญญา
#พัฒนาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน #จิตรู้เท่าทันสรรพสิ่ง #ฉลาดใช้ #ชีวิตดี
#เฉลียวคิด #ชีวิตจักสนุก #สุขสงบเย็น #เฉกเช่นพระนิพพาน
#indhamma #อยู่ในธรรม #ทบทวนธรรม
