INDHAMMA:เราอยู่ในฐานะอย่างไร เราต้องรู้จักตัวเอง

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

เราเป็นพระ เป็นสมณะ เป็นผู้สงบระงับ เราต้องเป็นผู้มักน้อย สันโดษ เวลาเช้าเราอุ้มบาตรออกไปเที่ยวบิณฑบาต รับอาหารจากชาวบ้านมาเลี้ยงชีวิต เพื่อยังอัตภาพนี้ให้เป็นไป ชาวบ้านส่วนมากเขาเป็นคนยากจน เรารับอาหารจากเขา เรามีรถยนต์แต่เขาไม่มี นี่ลองคิดดูซิว่ามันจะเป็นอย่างไร เราอยู่ในฐานะอย่างไร เราต้องรู้จักตัวเอง เราเป็นลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้า เมื่อพระพุทธเจ้าไม่มีรถ เราก็อย่ามีเลยดีกว่า

ถ้ามี สักวันหนึ่งก็จะมีข่าวว่ารถวัดนั้นคว่ำที่นี่ รถวัดนี้ไปชนคนที่นี่ อะไรวุ่นวาย เป็นภาระยุ่งยากในการรักษา 

เมื่อก่อนนี้ จะไปไหนแต่ละทีมีแต่เดินไปทั้งนั้น ไปธุดงค์สมัยก่อนไม่ได้นั่งรถไปเหมือนทุกวันนี้ 

ถ้าไปธุดงค์ก็ไปธุดงค์กันจริงๆ ขึ้นเขาลงห้วยมีแต่เดินทั้งนั้น เดินกันจนเท้าพองทีเดียว 

 แต่ทุกวันนี้พระเณรเขาธุดงค์มีแต่นั่งรถกันทั้งนั้น เขาไปเที่ยว ดูบ้านนั้นเมืองนี้กัน ผมเรียกทะลุดง 

ไม่ใช่ธุดงค์ เพราะดงที่ไหนมีทะลุกันไปหมด นั่งรถทะลุมันเลย ไม่มีรถก็ช่างเหอะ 

ขอแต่ให้เราประพฤติปฏิบัติดีเข้าไว้ก็แล้วกัน เทวดาเห็นเข้าก็เลื่อมใสศรัทธาเองหรอก” 

 “ผมไม่รับรถยนต์ที่เขาจะเอามาถวายก็เพราะเหตุนี้ ยิ่งสบายเสียอีก ไม่ต้องเช็ดไม่ต้องล้างให้เหนื่อย 

ขอให้ท่านทั้งหลายจงจำไว้ อย่าเห็นแก่ความสะดวกสบายกันนักเลย” 

 หนังสือลำธารริมลานธรรม โดย พระไพศาล วิสาโล หน้าที่ ๙๓-๙๕

#อ่านแล้วแบ่งกันอ่านหลายๆท่าน #อ่านหลายรอบ #คิดหลายๆหน #ฝึกฝนปัญญา

#พัฒนาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน #จิตรู้เท่าทันสรรพสิ่ง #ฉลาดใช้ #ชีวิตดี 

#เฉลียวคิด #ชีวิตจักสนุก #สุขสงบเย็น #เฉกเช่นพระนิพพาน

#indhamma #อยู่ในธรรม #ทบทวนธรรม

Dhamma together:ภาษาเพลง...ฟังให้เห็นภาษาธรรม...ว่าคนที่มันเลว...ไม่ใช่ว่าอยากเป็นคนไม่ดี...

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

การเจอเหตุการณ์โดยฉับพลันหรือเหตุการณ์ที่เรา คาดไม่ถึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะรู้จักตัวเอง เพราะในกรณีเช่นนี้ พฤติกรรมอัตโนมัติที่เกิดขึ้น สะท้อนให้เห็นคุณภาพจิตใจโดยปราศจาก เครื่องปิดบัง อย่างเช่น ความโมโหที่เกิดขึ้นนั้น ไม่ใช่สัญชาตญาณ มันเป็นผลของการปล่อยให้จิต เพลินอยู่กับความโมโหมากเสียจนเคยชิน กลายเป็นเรื่องอัตโนมัติไป เราจะแก้ตัวว่าไม่ได้ ตั้งใจ หรือลืมชั่วคราวก็ไม่ถูก เพราะเราเคยสะสม เจตนาไม่ดีไว้ในอดีตบ่อยครั้ง ปัจจุบันจึงเป็นอย่างนี้

ข่าวดีก็คือความเคยชินในทางที่ไม่ดี

แก้ไขได้ด้วยการค่อยๆสร้างความเคยชินในทางที่ดีทดแทน

พระอาจารย์ชยสาโร

แต่อยากให้รู้ไว้อย่าง...ว่าคนที่ไม่ดี...ไม่ใช่ไม่มีหัวใจ...

คนที่มันเลว...แต่บางครั้งมันไม่ตั้งใจ...ไม่ใช่ว่าอยากจะเป็นคนไม่ดี....

#inndhamma #อยู่ในธรรม #ทบทวนธรรม #ทำความเข้าใจ #ปรับใช้ในชีวิตประจำวัน #ลงมือทำทันที 

 #อ่านแล้วแบ่งกันอ่านหลายๆท่าน #อ่านหลายรอบ #คิดหลายๆหน #ฝึกฝนปัญญา 

 #พัฒนาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน #จิตรู้เท่าทันสรรพสิ่ง #ฉลาดใช้ #เฉลียวคิด 

 #ชีวิตจักสนุก #สุขสงบเย็น #เฉกเช่นพระนิพพาน

Dhamma together:ภาษาเพลง...ภาษาธรรม...สัจจะแล้วจะสำเร็จ...สมหวัง....Let me show you I promise you that.....

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ... 

คนที่มีสัจจะมักจะทำอะไรแล้วประสบความสำเร็จ เพราะสัจจะเป็นบารมีอย่างหนึ่งที่ส่งผลให้กำลังใจเข้มแข็ง มากขึ้น แต่ก็ควรรู้จักตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าอยู่ๆจะมาตั้งสัจจะ ต่อหน้าพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ว่าข้าพเจ้าขอนั่งสมาธิ ทั้งวันทั้งคืน โดยที่ตัวเองยังไม่พร้อม แบบนี้ถือว่ายังไม่ฉลาด นัก คือต้องรู้ว่ากำลังใจตัวเองมีแค่ไหน ตอนแรกก็เอาเบาๆก่อนดีกว่า เช่น ตั้งสัจจะว่า ข้าพเจ้าจะตื่น เช้ากว่าเดิม 10 นาที แล้วไหว้พระสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำจิตใจของตนเองให้บริสุทธิ์ตลอด 10 นาทีนี้ให้ได้

จากนั้นค่อยดูตัวเองว่าทำได้หรือไม่ ถ้าได้ก็ค่อยเพิ่มขึ้น ตามกำลังของตัว ทำแค่นี้ให้ได้สักเดือน

ก็เก่งแล้ว ไม่ต้องไปนั่งข้ามวันข้ามคืนหรอก ที่หลวงปู่แหวนทำได้เพราะกำลังใจสูงจริงๆ กำลังใจ

เรายังน้อยก็ค่อยๆเก็บสะสมไปเรื่อยๆดีกว่า แต่ถ้าสามารถทำได้อย่างหลวงปู่แหวนสอนจริงๆ ชาตินี้

อาจจะเป็นชาติสุดท้ายแล้วก็ได้ บางทีนะ..

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ..

Let me show you I promise you that.....

#อ่านแล้วแบ่งกันอ่านหลายๆท่าน #อ่านหลายรอบ ##คิดหลายๆหน #ฝึกฝนปัญญา

#พัฒนาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน #จิตรู้เท่าทันสรรพสิ่ง #ฉลาดใช้ #เฉลียวคิด #ชีวิตจักสนุก

#สุขสงบเย็น #เฉกเช่นพระนิพพาน

Dhamma together:สัจจะ

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

คนที่มีสัจจะมักจะทำอะไรแล้วประสบความสำเร็จ เพราะสัจจะเป็นบารมีอย่างหนึ่งที่ส่งผลให้กำลังใจเข้มแข็ง มากขึ้น แต่ก็ควรรู้จักตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าอยู่ๆจะมา ตั้งสัจจะต่อหน้าพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ว่าข้าพเจ้า ขอนั่งสมาธิทั้งวันทั้งคืน โดยที่ตัวเองยังไม่พร้อม แบบนี้ถือว่ายังไม่ฉลาดนัก คือต้องรู้ว่ากำลังใจตัวเอง มีแค่ไหน ตอนแรกก็เอาเบาๆก่อนดีกว่า เช่น ตั้งสัจจะว่า ข้าพเจ้าจะตื่นเช้ากว่าเดิม 10 นาที แล้วไหว้พระสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำจิตใจของตนเองให้บริสุทธิ์ตลอด 10 นาที นี้ให้ได้ จากนั้นค่อยดูตัวเองว่าทำได้หรือไม่

ถ้าได้ก็ค่อยเพิ่มขึ้น ตามกำลังของตัว ทำแค่นี้ให้ได้สักเดือนก็เก่งแล้ว ไม่ต้องไปนั่งข้ามวันข้ามคืนหรอก

ที่หลวงปู่แหวนทำได้เพราะกำลังใจสูงจริงๆ กำลังใจเรายังน้อยก็ค่อยๆเก็บสะสมไปเรื่อยๆดีกว่า

แต่ถ้าสามารถทำได้อย่างหลวงปู่แหวนสอนจริงๆ ชาตินี้อาจจะเป็นชาติสุดท้ายแล้วก็ได้ บางทีนะ..

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ..

Dhamma together:ตัวเองมันคืออะไร?

พระพุทธองค์ทางชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

ตัวเองมันคืออะไร? ตัวเองนี่คือสิ่งที่มันรู้จักได้ยากที่สุด ทำไมมันจึงเป็นอย่างนั้น ก็เพราะว่าตัวเองมันต้องรู้จัก ตัวเอง แล้วตัวเองมันจะรู้จักตัวเองได้อย่างไร... มันเหมือนกับคนบ้าที่รู้จักตัวเองซึ่งกำลังบ้า มันจึงรู้จัก ยากที่สุด รู้จักตัวเองนี่รู้จักได้ยากที่สุดกว่ารู้จักสิ่งใด ๆ ตัวเองที่คนโง่ ๆ ก็มักจะพูดว่า กูรู้จักมึงดี กูรู้จักตัวกูดี มันรู้จักผิด ๆ ทั้งนั้น... เราจึงได้เห็นคนจำนวนมากนี่ ทำผิด ๆ แล้วใครสอนก็ไม่เชื่อ กลับดื้อเสียอีก เขาแนะนำ ในทางที่ถูกต้อง มันก็ไม่เชื่อ มันก็ยิ่งดื้อดึงเอาเสียอีก

นี่เพราะว่ามันไม่รู้จักตัวเอง ที่มันรู้อยู่นั้น หรือที่มันอวดว่ารู้อยู่นั้น มันไม่ถูกทั้งนั้นแหละ

ถ้าว่ารู้จักตัวเองอย่างถูกต้องแล้ว จะทำอะไร ๆ ถูกต้อง ก็เป็นไปราบรื่น สรุปความว่า ไอ้ตัวกู

ตัวฉัน ตัวอะไรที่รู้สึกนั้น นี้เป็นตัวที่ลวงที่หลอกลวง คือ รู้ไม่จริง รู้สึกไม่จริง ถ้ายังมีความรู้สึก

ว่าตัวตน ตัวกู ตัวเรา ตัวเขา อยู่เมื่อไหร่ ก็ยังเรียกว่ายังโง่อยู่เพียงนั้น เพราะมันไม่อาจจะมี

ตัวตนได้ ตัวตนที่แท้จริงมีไม่ได้ นอกจากตัว ๆ เดียวเท่านั้น คือ ตัวธรรมะ ตัวสัจจะที่เป็น

ความจริงของธรรมชาติ นี่แหละตัวธรรมะ ไอ้ตัวนี่แหละจริง ไอ้ส่วนตัวตนตัวกูตัวเราตัวฉัน

ตัวเขา ที่จิตมันรู้สึกคิดนึกได้ด้วยอำนาจของอวิชชานั้นไม่เป็นตัวจริง ไม่ใช่ตัวจริง มันเป็น

ตัวโง่ มันเป็นตัวมายา เมื่อมันเป็นตัวที่ไม่จริงแล้วจะให้มันรู้จักตัวเองได้อย่างไรกัน มันเหลือ

วิสัย ที่จะให้ตัวที่ปรุงขึ้นมาจากอวิชชานี้รู้จักตัวมันเอง มันเป็นไปไม่ได้ นี่คำว่า ตัวเอง จึงเป็น

คำประหลาด แทนที่ทุกคนจะรู้จัก มันกลายเป็นไม่รู้จัก มันไปรู้จักอันอื่นเสียมากกว่า ความคิด

เกิดขึ้นอย่างนี้แล้ว ก็เขียนเป็นคำกลอนไว้ว่า

สิ่งรู้จัก ยากที่สุด กว่าสิ่งใด

ไม่มี สิ่งไหน ๆ ได้ยากเท่า

สิ่งนั้น คือตัวเอง หรือตัวเรา

ที่คนเขลา หลงว่ากู รู้จักดี

ที่พระดื้อ เณรดื้อ และเด็กดื้อ

ไม่มีรื้อ มีส่าง อย่างหมุนจี๋

เพราะความรู้ เรื่องตัวกู มันไม่มี

หรือมี อย่างไม่มี ที่ถูกตรง

อันตัวกู ของกู ที่รู้สึก

เป็นตัวลวง เหลือลึก ให้คนหลง

ส่วนตัวธรรม เป็นตัวจริง ที่ยิ่งยง

หมดความหลง รู้ตัวธรรม ล้ำเลิศตน

พุทธทาสภิกขุ