INDHAMMA:ความสิ้นไปแห่งกิเลส

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

ระวังให้ดี เมื่อตา กระทบรูป หู กระทบเสียง เป็นต้น  อย่าปล่อย ให้เป็น โอกาส อันจะเป็นที่ เกิดขึ้น แห่งกิเลส  สิ่งที่เรียกว่าปรมัตถ์ นั้น ไม่มีอะไร มากไปกว่า ความสิ้นไปแห่งกิเลส  อาศัย พุทธภาษิตสั้นๆ แต่เพียง สามหัวข้อว่า  ๑. อย่าคิดนึกถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว  ๒. อย่าหวัง สิ่งที่เป็นอนาคต  ๓. จงเห็นแจ้ง สิ่งที่เป็นปัจจุบัน ในที่นั้นๆ

 ในที่นั้นๆ ก็คือ ในที่ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ แล้วก็อย่าได้ มีความง่อนแง่น คลอนแคลน รักษาเอาไว้ให้ได้ 

ความเห็นแจ้งอย่างนี้ มีอยู่ ตลอดเวลาเท่าไร กิเลส และ อาสวะ ก็ย่อมไม่ได้เหตุ ไม่ได้ปัจจัย ที่จะหล่อเลี้ยง 

อยู่ตลอดเวลา เท่านั้น จึงถึงความสิ้นสุดลงไปอย่างนี้. 

#ธรรมโฆษณ์ของพุทธทาส

ปฏิปทาปริทรรศน์ หมายเลข ๑๔ ภัทเทกรัตตปฏิปทาปริทรรศน์ หน้า ๓๔๔-

#อ่านแล้วแบ่งกันอ่านหลายๆท่าน #อ่านหลายรอบ #คิดหลายๆหน #ฝึกฝนปัญญา

#พัฒนาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน #จิตรู้เท่าทันสรรพสิ่ง #ฉลาดใช้ #ชีวิตดี 

#เฉลียวคิด #ชีวิตจักสนุก #สุขสงบเย็น #เฉกเช่นพระนิพพาน 

#indhamma #อยู่ในธรรม #ทบทวนธรรม

Dhamma together:ผลที่เราจะรู้จักมันดี มันต้องเป็นผลที่ได้ผ่านเรา คือ เราได้มี การปฏิบัติลงไปจริง ๆ

พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...

ความเข้าใจกับความเห็นแจ้งนั้นไม่เหมือนกัน... ความรู้นี้ต่ำที่สุด, ความเข้าใจสูงขึ้นไป, ความเห็นแจ้ง สูงขึ้น เมื่อเราศึกษาเล่าเรียน อ่าน เขียน ฟัง เราได้ ความรู้ เรียกว่า knowledge มาจากการศึกษา ทีนี้เรา มาใช้เหตุผลในการคำนึงคำนวน เราก็ได้รับความเข้าใจ เป็น understanding ซึ่งมันไม่เพียงแต่ว่ารู้ ๆ ต่อมา เราได้ทำสิ่งนั้นเข้าจริง ๆ ได้ผ่านสิ่งนั้นเข้าไปจริง ๆ คือ ได้ผ่านสิ่งนั้นเข้าไปจริง ๆ เรามี experience ในสิ่งนั้น จริง เกิดการเห็นแจ้งคือได้ชิมด้วยใจได้ผ่านไปด้วยใจ realization หรือ intuitive wisdom

หรืออะไรที่สุดแท้แล้วแต่จะเรียก แต่ให้รู้ว่าความหมายมันต่างกันมาก ความรู้ ความเข้าใจ,

ความเห็นแจ้ง ทีนี้คำว่าผลที่เราจะรู้จักมันดี มันต้องเป็นผลที่ได้ผ่านเรา คือ เราได้มี

การปฏิบัติลงไปจริง ๆ และมีเกิดผลผ่านใจเราไปจริง ๆ ผลนั้นเป็นที่แจ่มแจ้ง เห็นแจ้งแก่ใจ

ของเรา คำว่าปฏิเวธก็หมายความถึงความแจ่มแจ้งด้วยใจอย่างนี้ โดยไม่ต้องใช้เหตุผล

มันเกินที่จะใช้เหตุผล และมันเกินที่จะเพียงแต่อ่าน ๆ เขียน ๆ แล้วก็รู้ อย่างนั้นมันไม่พอ

เนื้อหนังร่างกายจิตใจของเราทั้งหมดนี้ เรียกว่าสภาวะธรรมแล้วมันมีกฎเรื่องไม่เที่ยง

เป็นทุกข์ เปลี่ยนแปลงไปตามกรรมไปตามเหตุตามปัจจัยนี้อยู่ในสภาวะธรรมนั้น และเนื้อตัว

เราทั้งหมดมีหน้าที่ แม้ที่สุดแต่ว่าเซลล์เล็ก ๆ สักเซลล์หนึ่งในร่างกายนี้ก็มีหน้าที่ที่จะต้องทำ

ตามหน้าที่ของเซลล์ตามธรรมชาติ ทีนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวทั้งใจมันก็ยิ่งมีหน้าที่สลับซับซ้อน หน้าที่

ทางกาย, หน้าที่ทางจิต, หน้าที่ทางวิญญาณ อย่าไปมองธรรมะที่อื่น อย่าไปมองธรรมะ

ที่ในหนังสือ อย่าไปมองธรรมะที่วัด ให้มองธรรมะที่เนื้อที่ตัวที่ใจที่อะไรของตัวเองจึงจะพบ

ธรรมะจริง

พุทธทาสภิกขุ