พระพุทธองค์ทรงชี้ทางแก่ผู้มาหา...มาฝึกกับพวกเราสิ...
“การบำเพ็ญบารมีทั้งหลายจะต้องทำด้วยความเสียสละโดยบริสุทธิ์จริงจังเพียงไร จะขอยกข้อกำหนด
ทั่วๆไปในการบำเพ็ญ “ทานบารมี” มาแสดงเป็นตัวอย่าง คุณสมบัติพื้นฐานอย่างแรกที่จะต้องมีในใจ
คือความไฝ่ใจอยากให้ปวงสัตว์มีความสุข โดยคิดจะบำบัดทุกข์และทำประโยชน์แก่คนทั้งโลก
อย่างเสมอหน้ากัน ไม่มีความรู้สึกจำกัดแบ่งแยก ทำใจให้กว้างขวางไร้พรมแดน(วิมริยาทิกตจิต)
พร้อมที่จะให้และสละได้ทุกเวลา แก่ทุกคนที่มีความต้องการ แม้เขาจะไม่ได้ขอ แต่เมื่อรู้ก็ให้
และให้โดยเต็มใจ
|
|
เมื่อมีผู้สมควรได้รับ แม้การให้จะทำให้ตนลำบากก็สละได้ อีกทั้งเมื่อให้แล้วก็มีใจยินดี แม้จะลำบากกายแต่ใจเอิบอิ่ม ดังเช่น เรื่องอกิตติบัณฑิต อยู่ในป่ามีอาหารน้อย อุตส่าห์เก็บ ใบไม้ มาจัดแจงเตรียมจะรับประทาน แต่เมื่อเห็นยาจกมา ก็สละให้ไป โดยตนเองยอมอด และอิ่มใจดีใจที่ได้ให้อาหาร ช่วยเขา (ขุ.อป.๓๓/๒๐๙/๕๕๑) ให้โดยไม่หวังการตอบแทนจากเขา (น ปจฺจุปการสนฺนิสฺสิโต) |
ให้โดยไม่หวังลาภสักการะ ชื่อเสียง ชาติภพ เช่นหวังการไปเกิดในสวรรค์ หรือผลใดๆ (น ผลปาฏิกงฺขี)
ให้โดยมีใจผ่องใสยินดี ใจมุ่งช่วยเหลือ ตั้งใจให้โดยเคารพ ไม่แสดงอาการอย่างทิ้งขว้าง
หรือหน้าตาบูดบึ้งหน้านิ่วคิ้วขมวด (ปสนฺนจิตฺโต) เป็นต้น
ให้ด้วยความรู้เข้าใจ ไม่ใช่ให้ด้วยตื่นตามกัน หรือตามเสียงโฆษณาหามงคลผลดลบันดาล
(น โกตูหลมงฺคลิโก)”
ป. อ. ปยุตฺโต ที่มา : เรื่อง “ บารมี ” #ทานบารมี
